Kader Mahkümu Masalı

Diyarbakır’da üç gün önce tahliye edilen bir adam, birlikte yaşadığı kadını hunharca öldürdü.

Haberdeki cümle bu kadar.

Gerisi zaten tanıdık: “Adli kontrol”, “iyi hal”, “yargı paketi”, “kader mahkûmu”…

Ama one minute!
Gerçekten soralım: Bu kimin kaderi?
Kulağa ne kadar masum geliyor değil mi?
Sanki bir sel gelmiş, adam da yanlışlıkla sürüklenmiş.
Sanki elinde bıçak yokmuş, niyeti yokmuş, tehdidi yokmuş.
Hayır.
Kader mahkûmu bu değil.
Kader mahkûmu; ekmeğini çalmak için değil, hayatta kalmak için hata yapan adamdır.
Bir anlık öfkeyle değil, bir ömürlük yoksullukla boğuşandır.
Devletle işi olan ama insanın canına kastetmeyendir.

Ama biz ne yapıyoruz?
Kadına şiddet uygulayanı,
Eşini bıçaklayanı,
Çocuğunu tehdit edeni,
Uyuşturucu çetesinin parçası olup polise ateş açanı
“kader mahkûmu” diye paketleyip dışarı salıyoruz.
Sonra ne oluyor?
Bir kadın öldürülüyor.
Bir çocuk annesiz kalıyor.
Bir aile ömür boyu korkuya mahkûm ediliyor.

Ve biz hâlâ soruyu yanlış yerden soruyoruz.

Devlet devlete karşı işlenen bir kısım suçları affedebilir.
Ama insana karşı işlenen suçları affedemez.

Sayın Cumhurbaşkanımız yıllar önce:
“Devlet, kendisine karşı işlenen suçu affedebilir.
Ama insana işlenen suçu affetmesi mümkün değildir.” demişti.
Çünkü o suç devletin değil, vicdanın dosyasıdır.
Bugün cezaevinden çıkanların bazıları davul zurna eşliğinde sevinçle karşılanıyor.
Ama dışarıda kalanların kokusunu alan bir baba korkuyor.
Bir kadın kapıyı kilitliyor.
Bir çocuk gece ışığı kapatamıyor.
Bu mu sevinç?
Bir baba çocuğuna kavuşuyorsa,
Ve o baba kimseye silah doğrultmamış,kimsenin canına kastetmemiş…

Bir kadın, “O çıkarsa beni öldürür” diyorsa
Ve o adam çıkıp gerçekten kadını öldürüyorsa burada ne kader kalır, ne adalet.
Kader mahkûmu denilen şey,
Çoluk çocuğu katleden değildir.
Uyuşturucu taşıyıp polise ateş açan hiç değildir.
Kadını malı gibi gören değildir.
Onlar kaderin değil, tercihin mahkûmudur.
Ve tercihlerin bedelini
Kadınlar, çocuklar, masumlar ödüyorsa
O paket yanlıştır,

Kader mahkûmu söylemiyle
Katilleri aklamayın.
Çünkü bu ülkede kader,
Her tahliyeden sonra
Bir kadının adını ezberlemek zorunda kalıyor.

Eğer adalet, masumların mezar taşlarını çoğaltıyorsa; orada ne kader vardır ne de hukuk, sadece suskun ortaklık vardır.

Kader değil bu; yanlış kararların, yanlış affın ve yanlış sessizliğin kanlı sonucudur.

Mustafa Barış ÖZTÜRK