Kahvehaneler Doluysa, Sistem Boştur

İçeri bakın. Mesela Rize Belediye altındaki çay ocakları, kahvehane ve şans oyunları dükkanlarına bakın.
Orası size Türkiye’nin en gerçek fotoğrafını verecek.
Masalar dolu.
Okey taşları dizili.
Çaylar tazeleniyor.
Ve en önemlisi:
İçerisi emeklilerle değil, 30-50 yaş arası adamlarla dolu.

Şimdi kolaycılığa kaçıp “millet tembel” diyebilirsiniz.
Ama mesele o kadar basit değil. Keşke öyle olsaydı.

Bugün bu ülkede bir adam sabah 8’de işe gidip akşam 6’da çıktığında
elde ettiği şey çoğu zaman sadece yorgunluk.
Geçim? 
Tartışılır.
Gelecek? 
Muamma.

Hal böyle olunca sistem şunu fısıldıyor: “Çalışsan da aynı, çalışmasan da…”

İşte o cümle bir ülkeyi içten içe çökerten en tehlikeli cümledir.

Garip bir ülkeyiz.
Sanayici:
“Eleman bulamıyoruz.”
Genç :
“İş yok.” dıyor.
İkisi de doğru.
Çünkü ortada bir eksiklik yok, bir uyumsuzluk var.
Okul var ama meslek yok
Diploma var ama beceri yok
Fabrika var ama yetişmiş insan gücü yok

Bir dönem “her ile bir üniversite” dedik. Ve
Oldu.
Peki ne oldu?
Üniversite sayısı arttı ama kalite düştü.
Mezun sayısı patladı ama iş gücü kalitesi yerinde saydı…

Bugün birçok üniversite, gerçekte şudur: Genç işsizliği 4 yıl erteleme kurumu
Kimse kimseyi kandırmasın.

Köylerde yaş ortalaması 50’yi geçti.
Bu ne demek biliyor musunuz?
Şu an toprağa bakan var ama gelecekte olmayacak bu gidişle!
Genç yok.
Üretim yok.
Umut yok.

Şehirler şişiyor, köyler boşalıyor
Ve biz hâlâ “tarım neden bitiyor” diye soruyoruz.

Kadınlar çalışıyor diye doğum oranı düşmüyor.
Kadınlar mecbur kaldığı için çalışıyor.
Geçim tek maaşla mümkün değilse,
aile planı değil, hayatta kalma planı yapılır.

Kimse romantizm yapmasın:
Kreş yoksa
Güvence yoksa
Gelecek yoksa
Kimse 2-3 çocuk hayali kurmaz.
Türkiye’nin problemi ne yaşlı nüfus, ne genç nüfus.

Asıl problem şu: 
Düşük teknoloji.
Düşük katma değer.
Düşük ücret.

Bu üçlüden çıkan sonuç bellidir:
Çok çalışan ama ilerleyemeyen bir toplum.

PEKİ ÇÖZÜM NE?

Romantik değil, gerçekçi konuşalım:
Herkes üniversite okumak zorunda değil
Meslek eğitimi yeniden ayağa kaldırılmalı
Üretim teknolojiye geçmeli
Kadınlar desteklenmeli, yalnız bırakılmamalı
Tarım kârlı hale getirilmeli
Ve en önemlisi:
İnsan çalıştığında hayatının değişeceğine inanmalı.

Bugün kahvehaneler doluysa,
bu sadece insanların tercihi değil…

Bu, sistemin sessiz bir itirafıdır.
Çünkü bir ülkede insanlar üretimden uzaklaşıyorsa,
orada sorun insanlarda değil…Onları o masaya mahkûm eden sistemdedir.

Mustafa Barış ÖZTÜRK