RİZE VE TRABZONLULAR BU KARDEŞLİĞİ HAKETMİYOR MU?

Futbol bazen sadece bir oyun değildir; şehirlerin hafızası, duygusu ve hatta kardeşlik bağlarının en güçlü ifadesidir. Türkiye’de bunun en güzel örneklerinden biri, Trabzonspor ile Göztepe arasında yıllardır süregelen dostlukta kendini gösteriyor.

Haber/Yorum: M.Ünal UZUN

Bugün Trabzonspor maçlarının 35. dakikasında Göztepe lehine, Göztepe’nin iç saha maçlarında ise 61. dakikada Trabzonspor için yapılan tezahüratlar; futbolun rekabetten ibaret olmadığını, aynı zamanda bir gönül bağı olduğunu herkese hatırlatıyor. 1400 kilometrelik mesafeye rağmen kurulan bu bağ, Türk futbolunun en anlamlı hikâyelerinden biri olarak hafızalara kazınmış durumda.

Benzer bir tabloyu Çaykur Rizespor ile Sivasspor arasında da görmek mümkün. Rize’de 58. dakikada Sivasspor, Sivas’ta ise 53. dakikada Rizespor lehine yapılan tezahüratlar, karşılıklı saygı ve dostluğun sahalara yansıyan güzel bir örneği olarak dikkat çekiyor.

Ancak tüm bu güzel tabloların yanında, Karadeniz’in iki komşu şehri olan Rize ve Trabzon arasında aynı sıcaklığın sahalara yansımaması, birçok futbolseverin içini burkan bir gerçek olarak karşımızda duruyor. Coğrafi olarak bu kadar yakın, kültürel olarak bu kadar benzer iki şehrin; tribünlerde ortak bir sevinçte buluşamaması, geçmişten bugüne taşınan bir eksiklik olarak hissediliyor.

Oysa geçmişe bakıldığında, bu iki şehrin insanları arasında daha sıcak ilişkilerin olduğu dönemler de yok değil. Aynı coğrafyanın insanları, aynı yağmurun altında büyüyen çocuklar, aynı kültürün taşıyıcıları… Futbolun birleştirici gücüyle bu bağların daha da güçlenmesi beklenirken, zaman zaman yaşanan gerilimler ve rekabetin sertleşmesi, bu kardeşlik duygusunun önüne geçmiş görünüyor.

Bugün gelinen noktada, bir yanda kilometrelerce uzakta kurulan güçlü dostluklar; diğer yanda sınır komşusu şehirler arasında hissedilen mesafe… Bu çelişki, futbolun sadece saha içinde değil, saha dışında da yeniden düşünülmesi gerektiğini ortaya koyuyor.

Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı geldi: Uzaklarla kurabildiğimiz gönül bağını, yanı başımızdakilerle neden kuramıyoruz?

Trabzonspor ile Göztepe arasındaki dostluk nasıl yıllar içinde bir geleneğe dönüştüyse, Çaykur Rizespor ile Trabzonspor arasında da benzer bir kültürün oluşması aslında imkânsız değil. Bunun için biraz daha anlayış, biraz daha empati ve en önemlisi futbolun özüne, yani “birleştirici gücüne” dönmek gerekiyor.

Belki bir gün Rize’de 61. dakikada Trabzonspor için, Trabzon’da ise 53. dakikada Rizespor için tribünlerin hep birlikte ayağa kalktığını görebiliriz. Bu sadece bir tezahürat değil, aynı zamanda kaybolan bir kardeşliğin yeniden inşası olur.

O gün gelir mi bilinmez…
Ama özlendiği kesin.