Türkiye’de Siyasetin Laboratuvarı: Kıraathaneler

Mehmet abi (nam-ı diğer Mahalle Ekonomisti), Teoman, Abdurrahman dayı, emekli öğretmen Sadık Hoca, gençlerden Ecrin ve bendeniz. Bakkaldan taze gazetesini kapan Hüseyin de çayıyla geldi. Gazeteyi masaya çarptı:

— “Arkadaşlar, CHP’ye kayyum atandı!”

Bir anda kahvede çay kaşıkları durdu, iskambil oynayanların eli havada kaldı. Herkes birbirine baktı. Sadık Hoca gözlüğünü çıkarıp mendille sildi, sakin bir sesle sordu:

— “Doğru mu bu? 
Cumhuriyet’in kurucu partisine mi kayyum atıyorlar?”
— “Aynen öyle hocam. 102 yıllık CHP’ye. Tarihte ilk kez böyle bir şey oluyor.”

“Depremdir bu!”

Mehmet abi masaya vurdu:
— “Bu resmen depremdir! Ama unutmayın, fay hattı CHP’nin genel merkezinden de geçer.”

Abdurrahman dayı başını salladı:
— “Doğru dedin abi. Düğmeye basıldı ama ilk düğme CHP’nin ceketinde yanlış iliklendi.”

Sadık Hoca sözü aldı:
— “31 Mart seçimlerini hatırlayın çocuklar. Halk yorulmuştu, sandığa kararlı geldi. CHP yüzde 37,7 aldı, birinci parti oldu. Yapmaları gereken belliydi: Bu rüzgârı yüzde 45’e çıkarıp erken seçim çağrısı yapmak. Ama ne yaptılar? Adayları örgütle, halkla, mahalleyle belirlemek yerine küçük bir masada kararlaştırdılar.”

O sırada Temel dayı, Rizeli şivesiyle gümbür gümbür girdi araya:
— “Ula biz köyde muhtar seçeceğimizde bile caminin önünde toplanıp tartışırız. Bunlar 61 belediye başkanını bir milletvekili seçmiş diye övünüyor! Böyle iş mi olur?”

Kahkaha koptu ama acı bir kahkahaydı.

“Demokrasi WhatsApp grubuna mı düştü?”

Genç Ecrin telefonundan okudu:
— “Bakın, burada yazıyor! Bir milletvekili diyor ki ‘61 belediye başkanını ben belirledim.’ Bu nasıl demokrasi?”

Abdurrahman abi çayını bıraktı, alaycı bir tebessümle:
— “Demokrasi dedikleri şey, meğer WhatsApp grubunda kim daha çok mesaj atarsa adayların onun tarafından belirlenmesiymiş.”

Kahvede kahkahalar atıldı. Ama ardından sessizlik çöktü. Çünkü herkesin aklına o meşhur dolar dolu poşet geldi.

İsmail hatırlattı:
— “Bir de o poşet meselesi… Milletvekilinin odasında unutulmuştu ya. Normalde kıyamet kopar, dava üstüne dava açılırdı. Ama onlar ne yaptı? Tık yok. Sanki poşet hiç olmamış gibi davranıyorlar.”

Barış dayanamadı, kahkahayı patlattı:
— “Bizim bakkalda rafın arkasında fare çıksa, Hüseyin üç gün boyunca ‘Benim dükkânda fare olmaz!’ diye bağırır. CHP’de dolar poşeti çıkıyor, kimsenin sesi çıkmıyor. Vay arkadaş…”

Kahvede yine gülüşmeler oldu. Ama bu gülüşlerin arkasında bir gölge vardı. Çünkü herkes biliyordu: Bu sessizlik, bugünkü gürültünün fragmanıydı.

“Cam evde taş vitrin olmaz”

Sadık Hoca ciddileşti:
— “Evladım, mesele şu: İktidarın operasyonunun akıl babası belli. Ama asıl soru şu: CHP bugünlere tertemiz bir parti olarak mı geldi? Eğer evin camdansa, taş koleksiyonu yapmazsın. Onlar cam evin içine taş vitrin kurdu. Sonra da ‘Niye camımız kırıldı?’ diye soruyorlar.”

Genç Ecrin itiraz etti:
— “Ama hocam, halk hâlâ umudu CHP’de görüyor. Eğer bu parti iç kavgaları, rant dedikodularını, masa başı aday belirlemeyi bıraksa, gerçekten güçlü olur.”

Abdurrahman dayı gülümsedi:
— “Haklısın kızım. Ama siyaset sadece rakiple değil, içindeki çürükle de mücadele etmektir. Çürüğü ayıklamazsan, sepet kokar.”

Tam o sırada bakkal Hüseyin kapıdan başını uzattı:
— “Çürük elma mı dediniz? Bizim dükkânda da üç tane vardı, sabah ayıkladım. Yoksa bütün sandık kokacaktı. Siyasette de öyle değil mi?”

Ve işte mesele buydu: Türkiye’nin en köklü partisi, kendi içindeki çürükleri temizlemedikçe, dışarıdan gelen darbeler hep daha sert olacak.

Kahveden çıkarken Barış’ın sözü kaldı aklımda:
— “Bu millet AKP’ye kızdı, evet. Ama CHP’ye de güvenemedi. Çünkü camdan evi olanın taşla oynamaya hakkı yoktur.”

Son Söz

Sonuç mu?

Cumartesi günü Trabzon yaylasında Şenol Hoca’nın evinde Muharrem’in mangal partisi için sözleştik ve dağıldık.

Türkiye’de siyaset, kahve köşelerinde konuşulup kahkahalarla geçiyor. Ama bir tek şey unutuluyor: Çocuklarımızın geleceği.

Mustafa Barış ÖZTÜRK