Son günlerde Türk çayı üzerine yapılan spekülasyonlar, Tarım ve Orman Bakanlığı'nın yayımladığı uygunsuzluk listeleri ve kamuoyunda oluşan tartışmalar, ne yazık ki çay sektörünü ciddi bir kırılma noktasına taşımıştır.  Bu gelişmeler sadece birkaç firmayı değil; çay üreticisini, sanayicisini, esnafını ve milyonlarca tüketiciyi doğrudan etkilemektedir. Daha da üzücü olan ise, yıllarını bu sektöre vermiş, marka değeri milyon liralarla  ifade edilen bazı firmaların da bu listelerde yer almasıdır.  Kırk yılı aşkın süredir özel sektörün yaş çay alımı, işlenmesi ve pazarlanmasıyla oluşturduğu bu markalar, yalnızca ticari işletmeler değildir.  Bunlar Türk çayının emeği, sermayesi, itibarı ve sürdürülebilir lik açısından geleceğidir. Otuz-kırk yılda oluşan bir marka değerlerinin tek bir açıklamayla büyük yara alması, yalnızca ilgili firmayı değil, sektörde faaliyet gösteren bütün firmaları zan altında bırakmaktadır.  Sonuçta zarar gören yalnızca bir şirket değil, "Türk çayı" markasının tamamıdır. Bu noktada hukuki mücadelenin önemini de görmek gerekir.  Listede yer alan firmalardan birinin iddiaları kesin bir dille reddederek yargı yoluna başvurması, hukukun işletilmesi açısından önemli bir adımdır.  Gerçek neyse onun ortaya çıkması hem sektör hem de tüketici açısından büyük önem taşımaktadır. Ve bu hukuksal hareketin boya kullanın konusunda diğer firmaların bakış acısı hakkındada ders niteliğindedir. Geçtiğimiz günlerde görüştüğüm bir çay fabrikası yetkilisinin sözleri ise sektörün içinde bulunduğu girdaba benzeyen tabloyu açıkça ortaya koyuyor: "Yıllardır emek veriyoruz. Kaliteli çay üretiyoruz. Ancak müşterimiz bize, 'Senin çayın kaliteli ama bir kilogram çaydan 200 bardak alıyorum. Diğer firma daha ucuz satıyor, üstelik 600-700 bardak dem (renk) veriyor.' diyor. Sonunda da bizden boya gibi koyu renk veren çay istiyor." Ya müşteriyi listenden çıkmasına göz önüne alacaksın  yada sende bu girdabın inde kaybolaçaksın.  Sektör bu kırılgan piyasasında Çok kötü bir durum. İşte sektörün en büyük yaralarından biri budur.  Tüketicinin bir kısmı kaliteyi değil, bardağın rengini ölçü kabul etmektedir. Oysa doğal çayın değeri renginde değil; aromasında, kokusunda, lezzetinde ve sağlıklı oluşundadır. "Gel gorki toplu tüketim merkezlerinde dem deyil, bardak sayısı çok renk terçih edilince bu ikilem biz sektör temsilcilerini zor bir seçimle karşı karşıya getiriyor ". Elbette kurallara aykırı üretim yapanlar tespit edilmeli, hukukun gereği yapılmalı ve kamuoyu doğru şekilde bilgilendirilmelidir.  Ancak asıl çözüm yalnızca teşhir etmek değildir. Gerçek çözüm; bu ortamı doğuran sistemi ortadan kaldırmaktır. Devlet, denetim mekanizmasını çok daha güçlü hale getirmeli, kayıt dışılığı önlemeli, caydırıcı yaptırımları kararlılıkla uygulamalı ve Türk çayının itibarını koruyacak uzun vadeli politikaları hayata geçirmelidir. Çünkü bugün zarar gören yalnızca birkaç firma değildir.  Zarar gören, dünyanın en kaliteli doğal çaylarından biri olan Türk çayının marka değeridir. Bir araştırmacı olarak şuna yürekten inanıyorum:  Tek bir firmanın bile bu tür listelerde yer alması, bütün sektörü şaibe altında bırakmaktadır.  Buna karşı verilecek hukuki ve kurumsal mücadele ise yalnızca o firmaların değil, Türk çayına gönül vermiş herkesin ortak sorumluluğudur. Türk çayını korumak; üreticiyi, sanayiciyi ve tüketiciyi birlikte korumaktır.  Çünkü çayın itibarı hepimizin ortak değeridir.