IŞIKLARDA UYUSUNLAR!

Bizim toplumumuzda ölenin arkasından rahmet dilenir, hayırla yâd edilir, ailesine, yakınlarına, sevenlerine sabır dilekleri iletilir. 

Bizim toplumumuzda ölenin arkasından rahmet dilenir, hayırla yâd edilir, ailesine, yakınlarına, sevenlerine sabır dilekleri iletilir. Toplumlar, çeşitli inanç gruplarından oluşur. Her inanç grubunun çeşitli ayinleri vardır ve bunlara ancak saygı duyulur. Allah, “Allah’tan başka ilah yoktur” (La ilahe illallah) diyen herkes için kutsaldır, yaradandır ve rahmet edecek olan da odur. Ancak son yıllarda bazı çevreler, ölenin yakınlarına sadece “Rahmet dilerim” tarzı kısa cümleler söyleyip, sözde acısını paylaşıyor. Peki, be kardeşim o rahmeti kim yapacak? Rahmet Allah’tan dilenir, rahmet edecek olan O’dur. Sırf Allah’ı anmamak için yapılıyor bu.

Ölüyü kutsamak demeyelim de yakınlarını teselli için “Nur içinde yatsın” deriz. Bu da güzel bir temennidir. Öyledir de, yine daha yeğni olsun ve Allah hatırlanmasın diye “Işıklarda uyusun” deniyor. İyi de be kardeşim sen hiç ışıkta uyuyabiliyor musun? Eh nur da ışıktır dersen, bu nur o senin dediğin ışık değildir. O Allah’ın kutsal nurudur ve nur içinde olmak, ölüye merhamettir. Burada da yine amaç Allah’ı anmamaktır.

Bir de efendim bendeniz hiç ışıklarda uyuyamam mesela. Evde odamı zifiri karanlığa çevirmek için pencereleri en koyu perdelerle donatmışım. Hatta eşim ve kızlarım doğum günümde galiba odama koyu bir perde alıp takarak beni kutlamışlardı. Demem o ki ışıklarda değil nurlarda uyumak iyidir. Hazır ölüden, ölü yakınlarından söz etmişken bir insanın hem yaşarken hem de öldükten sonra en çok korktuğu şeyin yalnızlık olduğunu da vurgulayalım. Kutsal Kitabımızda Zekeriya peygamberin bir duası var; cenaze töreninden sonra imamın verdiği telkinde okunur. Enbiya Suresi 89’uncu ayet: “Rabbim beni tek başıma bırakma. Sen varislerin en hayırlısısın” 

Nereden nereye geldik. Müslüman bir toplumda, sağ olana Allah’tan merhamet, ölene Allah’tan rahmet ve bağışlanma dilemekten daha doğal ne olabilir? Biz galiba Müslümanlıkla Müslüman dışılık arasında ikilem yaşıyoruz. Ölene kadar hatırlamadığımız camiyi, ölümümüzde kullanırız mesela. Tabii sadece cenaze namazı için… Cenazemizi gönderdikten sonra bir dahaki cenazeye kadar yine kapısından geçmeyenlerimiz var. Olsun! İnsan neyi yaşar, nasıl yaşar, nasıl inanır veya nasıl inanmaz o bizi aşan bir konudur ve o kişinin tercihiyle ilgilidir. Bize düşen bu inanç tercihlerine saygılı olmak, bunlar üzerinden kişileri ayrıştırmamaktır. 

Işıklar içinde değil nur içinde yatın! Ölünce tabii… Uzun ve tatlı bir ömür dileklerimle…

Esenlikle efendim!