Ölüm olmasaydı, hırsın ve kibrin zehri bu dünyayı yaşanmaz kılardı

İnsanlık tarihi, sınırsız arzular ile dünyanın sınırlı kaynakları arasındaki çatışmanın hikayesidir. Modern dünyanın inşa ettiği ekonomik ve sosyal sistemler; daha fazlasını istemeyi, biriktirmeyi, mülk edinmeyi ve sürekli bir yarış içinde olmayı teşvik eder. Öyle ki, bireylerin ve sistemlerin doymak bilmez iştahı, doğayı, toplumsal adaleti ve insan ruhunu tüketen küresel bir krize dönüşmüştür. Tam da bu noktada, kadim bir bilgelik ve varoluşsal bir gerçek olarak ölüm, insanın karşısına en büyük dengeleyici olarak çıkar. “İyi ki ölüm var, yoksa bu açgözlü insanların gözünü ne doyururdu?” sorusu, sadece felsefi bir serzeniş değil, aynı zamanda hırsın insana ve dünyaya verdiği zararın acı bir eleştirisidir.

Bugünün dünyasında açgözlülük sadece bireysel bir kusur olmaktan çıkmış, kapitalist düzenin ana motoru haline gelmiştir. Daha fazla kâr, daha büyük konutlar, bitmek bilmeyen lüks tüketim ve sermaye biriktirme hırsı, insanın dünyayla olan bağını koparmıştır.

Psikolojik olarak "daha fazlasına sahip olma" dürtüsü, beyindeki ödül mekanizmalarını sürekli tetikler ancak tatmin geçicidir. Sahip olunan her yeni varlık, yeni bir eksiklik duygusu yaratır.

Açgözlülük sadece cüzdanları değil, gezegenin ekosistemini de tehdit eder. Doğal kaynakların hızla sömürülmesi, ormansızlaşma ve iklim krizinin temelinde, birkaç insanın veya sistemin "doymak bilmeyen" büyüme fantezileri yatar.

Ölüm, insan egoizminin ve hırsının karşısındaki tek mutlak ve değiştirilemez sınırdır. Tarih boyunca krallar, imparatorlar, milyarderler ve hırslı iktidar sahipleri dünyayı ele geçirmek, servetlerine servet katmak istemişlerdir. Ancak ölüm, bu sonsuzluk illusion'ını acımasızca kesintiye uğratır.

 Firavunların mezarlarından bugünün modern zenginlerine kadar, insan ne kadar çok biriktirirse biriktir, bu dünyadan giderken yanında götürebileceği tek şey birkaç metre kefendir. Ölüm, mülkiyet kavramını anlamsızlaştırır.

Hayattayken unvanlar, paralar ve makamlar aracılığıyla kendilerini diğer insanlardan üstün görenler, ölümün kapısında tamamen eşitlenirler. Hırsın yarattığı o sahte üstünlük hissi, mezar taşı önünde eriyip gider.

Eğer ölüm olmasaydı, insanın sahip olma tutkusunun ve zulmünün önünde hiçbir sınır kalmazdı. Dünyayı devasa bir mülk gibi gören açgözlü zihniyetler, başkalarının haklarını gasp etmekte hiçbir sakınca görmezdi. Ölümün varlığı, insana acizliğini hatırlatır ve hayatın anlamının biriktirmekte değil, "an"da, erdemde ve paylaşmakta saklı olduğunu fısıldar.

Ölüm, hayatın bir cezası değil; insanın sınırlılığını, hırsının anlamsızlığını ve dünyadaki misafirliğini hatırlatan en adil gerçektir. Açgözlülüğün doğurduğu adaletsizlikler karşısında insanlığın en büyük tesellisi ve freni, her şeyin bir sonunun olduğunu bilmektir. Çünkü ölüm olmasaydı, hırsın ve kibrin zehri bu dünyayı yaşanmaz kılardı.