RİZE İZLENİMLERİ II

Bir ay kadar önce yazdığım Rize izlenimlerine kaldığım yerden devam ediyorum:

Rize’de artık 15-20 katlı yüksek binalar yapılıyorsa da çarpık ve birbirine girmiş, sosyal donatılardan yoksun, estetik fakiri binalar yığını…Sağlıklı bir kentleşmeden ziyade en az maliyetle en fazla kâr elde etmek için kaotik bir yapılaşma…

Samsun ve Trabzon’da yavaş yavaş yüzünü gösteren gökdelenler için uygun bir yer seçimiyle Rize, biraz Batum’a benzeyebilir. Batum’a en yakın kent olmak Rize için avantaj. Estetik yapılaşma, sağlamlık (Dolgu üzerine sakın ha!)  ve sosyal donatıya öncelik verilerek inşa edilecek “Gökdelenler Bölgesi”, Rize’ye bambaşka bir hava vereceği gibi, turizm ve ekonomi açısından da şimdiden kestirilemez katkılar sağlayabilir.

Gerçi İyidere’den Gündoğdu ve hatta Hopa’ya kadar çok sayıda minibüs hattı var ama Samsun’da hayata geçirilen tramvay hattı, sahil boyu, ilk etapta Fener Üniversite-Gündoğdu arasında inşa edilmelidir. Şehir Hastanesi de faaliyete geçerse bu tam bir ihtiyaç haline gelecektir. Minibüs esnafı belki üzülecektir ama gelişmenin önü bu tür engellerle tıkanamaz. Bu arkadaşlar da dağ tarafındaki hatlara kaydırılabilir. Ancak siyasi değerlendirmeler, daha uzun bir süre bu girişimi sekteye uğratacaktır.

Güzel düşünülmüş bir tesis olan Isırlık Tabiat Parkı’na dakikalar içinde ve üstelik şahane manzaralar eşliğinde çıkacak bir teleferik de burasının turizm potansiyelini zirveye çıkaracaktır. Ancak yaptık oldu mantığıyla yapılıp işletmeye açılan bir teleferik değil. Son derece güvenli bir tesis! Artık bu ülkenin adamsendecilik, liyakatsızlık, bizimkilere verelim mantığına tahammülü kalmadı.

Galiba Trabzon’da yapıldı bizde de neden olmasın mantığıyla sahilde dev bir cami yapılıyor. Şehirde çok sayıda cami varken gerekli mi bilmiyorum ama inşaatı nedeniyle kentin önündeki park mahvedilmiş. Sahil Parkı’nın bilmem kaç km.lik bölümü kullanılmaz durumda. Cami dediğin kaç m.kare? Haydi 5000 m.kare olsun. Bunca sahil bandı kapatılır mı?

Özellikle Yeni Belediye Çarşısı ve kentin turistik mekanlarında daha çok İstanbul Şivesi konuşuluyordu. Aslında birbirine oldukça yakın iki şivenin giderek İstanbul Şivesi’ne evrilmesi yanında büyük kentlerde yaşayan çok sayıda Rizeli’nin ve diğer turistlerin varlığı belliydi.

Tam 52 sene sonra bir pilav gününde Rize Lisesi’nde bulunmak nasip oldu. 1974’ün sıcak bir Haziran günü karışık duygularla ordan ayrıldığım zaman gerçekten çok hüzünlenmiştim. Orta birden beri tam altı sene ilim irfan öğrendiğimiz bu eğitim kurumu bizi hayata hazırlamış, hayatım boyunca unutamadığım güzel anılar kazandırmıştı. Yenilenmiş, modern binasıyla şimdiki öğrencilerine gerçekten gıpta ettim. Mümkün olsa özellikle lise yıllarını yeniden yaşamak isterdim. 

Şimdilik doğduğum yerdeki izlenimlerim bu kadar. Bakalım nasip seneye.