Yaşattığını Yaşamadan Can Vermeyeceksin!

Oysa hayatın kimsenin göremediği, kimsenin müdahale edemediği bir terazisi vardır. Belki hemen değil, belki bugün değil ama bir gün herkes kendi ektiğiyle yüzleşir.

Bir insanın kalbini kırmak kolaydır. Birini gözyaşlarına boğmak, umutlarını elinden almak, güvenini yerle bir etmek birkaç dakikanı alabilir. Ama insanın asıl sınavı, başkasına yaşattıklarının bir gün kendi kapısını çalabileceğini anlayabilmesidir.

Çünkü hiçbir acı sahipsiz kalmaz. Hiçbir gözyaşı sebepsiz yere dökülmez. Bir annenin evladına, bir evladın anne babasına, bir insanın sevdiğine yaşattığı haksızlık öylece yok olup gitmez. İnsan bazen karşısındakinin sessizliğini güçsüzlük, sabrını çaresizlik, affedişini ise unutmuşluk zanneder. Oysa susan herkes unutmuş değildir. Bazen insan sadece yaşananları zamana bırakır.

Hayatın en acı gerçeklerinden biri de şudur: Başkasına yaşattığın duyguyu bir gün sen de tanıyabilirsin. Bir zamanlar önemsemediğin bir ayrılığın içinde bulabilir, küçümsediğin bir yalnızlığı yaşayabilir, görmezden geldiğin bir gözyaşının benzerini kendi gözlerinden akıtabilirsin.

Elbette her kötülüğün karşılığı aynı şekilde yaşanacak diye bir kural yoktur. Ancak insanın vicdanı, yaptığı yanlışların en ağır şahididir. Başkalarının hayatında açtığı yaralarla yüzleşmeden huzur bulduğunu sananlar, çoğu zaman kendi iç dünyalarında çoktan kaybetmişlerdir.

Unutulmamalıdır ki makamlar, paralar, güç ve gösteriş geçicidir. Bugün insanları küçümseyenler, yarın bir çift güzel söze muhtaç kalabilir. Bugün başkalarının çaresizliğinden güç devşirenler, yarın kendi çaresizlikleriyle baş başa kalabilir.

Bu yüzden kimseye gücünü göstermek için canını yakma. Birinin ahını alarak yükseldiğini sanma. İnsanların güvenini, sevgisini ve iyi niyetini tüketme. Çünkü hayat, insana bazen en büyük dersi tam da kendisini en güçlü hissettiği yerde verir.

Ve unutma; herkes bir gün kendi hikâyesinin içinde, başkalarına yazdığı satırlarla yüzleşir.

Yaşattığını, yaşattığını yaşamadan can vermeyeceksin…

Belki hayat bunu sana aynı insanla, aynı olayla yaşatmayacak. Ama bir gün bir acının ne demek olduğunu, bir gözyaşının nasıl yakacağını, bir kalbin nasıl kırıldığını anlayacaksın.

İşte o gün, başkasının canını yakarken ne kadar kolay davrandığını hatırlayacaksın.

Çünkü insan olmak, sadece kendi acısını hissetmek değil; başkasının canının da en az kendi canı kadar kıymetli olduğunu bilmektir.