Nerede Kaldı O Eski Komşuluk? Güzel Rize’m… Sen de mi bozuluyorsun?

Her zaman yanımızda hissettiğimiz o sevgi nerede kaldı?

Nerede kaldı o eski komşuluk?

Eskiden haberlerde, evinde günler sonra ölü bulunan insanları duyardık. Hayretle, “Hiç mi komşusu yokmuş?” derdik. Bize gelmez sanırdık. Bence bu haberler Rize’ye kadar geldi. Peki, biz artık aynı binada yaşadığımız insanları tanıyor muyuz? Karşı komşumuzu, komşumuzun çocuklarının adlarını biliyor muyuz? Ne iş yaptıklarından haberdar mıyız? Birbirimize gidip akşamları bir çay içiyor muyuz?

Neden bu kadar yorgunuz? İşler mi zorlaştı? Para mı yetmiyor? Herkes her şeyi alabiliyor gibi görünürken neden her şey bu kadar zorlaştı? Ekonominin kötü olması mı bizi bu kadar etkiledi?

Çocuklar… Daha küçücük, okula giden çocuklar bile ekonomiyi sorguluyor; altını, doları, dövizi biliyor. Neden? Neden çocuklarımızın dünyası bu kadar erken büyümek zorunda kalıyor?

Eski güzel günleri hatırlıyoruz. Eskiden büyüklerimiz, “Hey gidi eski günler!” derdi. Onlar da geçmişi özlerdi. Peki, biz neden iyiye gideceğimize kötüye gidiyoruz?

Teknoloji geliştikçe, elimizde telefonlar, tabletler ve internet imkânları arttıkça doyumsuzluğumuzun da arttığının farkında mısınız? Her şeyimiz var ama mutlu değiliz.

Eski çay sohbetlerindeki o kahkahalar hangi evlerden yükseliyor artık? Kim gerçekten mutlu? Birlikte oynanan oyunların yerini hangi oyunlar doldurabiliyor?

Nedir bu oyunlarda ki şiddet? Peki ya izlediğimiz diziler? Neden hep zengin mafya babaları, gösterişli hayatlar ve yalılar var? Neden samimi bir aile ortamı, hayatın içinden bir hikâye ya da köyünde hayaller kuran bir çocuk yok? Neden güzellikleri, dayanışmayı ve sevgiyi daha az görüyoruz?

Güzel Karadeniz’im, güzel Rize’m… Sen de mi bozuluyorsun?

Eskiden hayretle izlediğimiz haberler artık bize kadar geliyor. Bunun farkında mıyız?

Lütfen değişelim. Lütfen bu gidişatı görmezden gelmeyelim. Çocuklarımıza doğruyu ve yanlışı öğretelim. Onları ekranların ve internetin içinde kaybolmaktan koruyalım. Bırakalım bir saklambaç, bir istop, bir seksek oynasınlar. Sokaklarda koşsunlar, arkadaşlarıyla gülsünler, çocukluklarını yaşasınlar.

Onlara her istediklerini hemen vermeyelim. Biraz beklesinler, biraz hayal kursunlar. Hayal kursunlar ki bir gün hayallerine kavuştuklarında sevinmenin, emek vermenin ve kavuşmanın değerini bilsinler.

Şimdi bir anlığına kapatın gözlerinizi. Gidin biraz geçmişe… Hatırlayın o eski günleri, huzur dolu akşamları, kapısı çalınmadan bile misafir kabul eden evleri, bir bardak çay eşliğinde uzayıp giden sohbetleri…

Belki o zamanlar bu kadar bolluk yoktu ama sevgide de yokluk yoktu.

Belki evlerimiz daha küçüktü, imkânlarımız daha sınırlıydı ama gönüllerimiz daha genişti. Bir komşunun kapısını çalmak için bahaneye, bir dosta sarılmak için özel bir güne ihtiyacımız yoktu.

Şimdi her şeyimiz var gibi görünüyor ama birbirimize ayıracak zamanımız yok.

Belki de kaybettiğimiz şey sadece eski komşuluk değil; birbirimizi gerçekten görmeyi, dinlemeyi ve hissetmeyi de unuttuk.

Belki de yeniden başlamamız gereken yer tam olarak burasıdır: Birbirimizi hatırlamak, birbirimize sahip çıkmak ve insan olduğumuzu unutmamak.

Çünkü hayat, yalnızca sahip olduklarımızla değil, paylaştıklarımızla güzelleşir