Geçtiğimiz günlerde yere düştüm. Öylece yere devrildim. Sonra anın utancı ile hemen toparlanmaya çalıştım tâbi o sırada insanlar da başıma toplandı. "İyi misiniz?", "bir şeyiniz var mı?" diye. Halbuki benim yardımıma kimse koşmazdı. Hele bunu ben istememişken yardıma gelmelerine şaşırdım. Çocukken hep kendim kalkardım ayağa. Başıma gelen onca şeyde hep tek başımaydım. Tüm kötü olayları bir başıma atlatınca tabi yardım almak tuhaf oluyor.  Çevremde, bizim yetiştiğimiz anne baba kuşağından sonra gelen bir kuşak var. Çocuklarına karşı ilgili, çocuklarının sorunları çözmeye çalışan anne babalar.  Biz ise ailemizin sorunları çözmeye çalışırdık.  Şimdiki aileler çocuklarının psikolojilerini düşünüyor.  Bizler ise psikolojisi bozulanlardık. İple balkondan aşağı sarkıtılıp alta düşen anahtarı alanlardık. Psikoloji denen kavramı lise sıralarında tanıdık, onu zorunlu ders olarak okuyanlardık.  Okuldaki problemleri evde hiç anlatmazdım mesela. Bugünlerde ise aileler akran zorbalığını konuşuyor. Çocukların eğitim hayatı özenle takip ediliyor, spora teşvik ediliyor, bir sorun çıkmasın diye yakından ilgileniyorlar.  Kötü niyetle söylemiyorum ama özensiz bir bitki gibi kuytularda büyüdük.  Şimdiki çocukların şımarıklığı bir zamanlar beni rahatsız ederdi ancak belki de normal olan buydu. Şımarıklık dediğim şey onların bir ailenin kıymetlisi olmasıydı. Belki de biz çok olgun davranmak zorunda bırakıldık.  Şu yaşımda dayanıklı olmanın iyi bir özellik olduğunu biliyorum. Ama geriye bakınca insan, bazı yerlerinden eksik bırakıldığını da görüyor. O zamanlar güçlü olmaya değil, anlaşılmaya ihtiyaç duyan çocuklardık.