Arkadaş gün geçmiyor ki boş bir işle uğraşmayalım, havanda su dövüp vaktimizi boşa harcamayalım. Bütün bir kesim, Diyanet’in ağzına bakıyor. Özellikle milli bayramlarda, zafer yıldönümlerinde ve hatta dini günlerde acaba Atatürk’e dua edecekler mi, Cuma Hutbesinde adını anacaklar mı? Yahu Atatürk’ü dinsiz göstermeye kalkanlar, onun sizin ideolojinizden görünmesini isteyenler siz değil misiniz? Bırakın adam mezarında rahat uyusun.   Birkaç yıl önce Ankara’ya gitmiştim. Her zaman yaptığım gibi Anıtkabir’i ziyaretim sırasında mozolenin başında yanında küçücük çocuğuyla tesettürlü bir kadın dua ediyordu atasına. Ne kadar da samimiydi. İşte Türk milleti budur. Hiç aklından sizin gibi şeytanca şeyler geçmemişti. Aynı kadını daha sonra merhum Türkeş’in mezarının başında da görmüştüm. Büyüklerimize dua etmesinden daha doğal ne olabilir ki? Böyle yapıla yapıla Atatürk, ülke için bir ayrışma konusu haline getirildi. Bir kesim, yapılan bu anlamsız hareketler yüzünden ondan nefret ederken, bir kesim de taparcasına ona sarılıp dinini bile batıl hale getirebiliyor.  Eh be Diyanet, ne olurdu siz de hutbenizin veya duanızın bir yerinde Atatürk’ten bir iki cümle bahsetseniz? Bundan dindarlar hiç rahatsızlık duymaz ama ötekileştirdiğiniz kesim mutlu olurdu. Gerçi onlar, daha sonra da adına hutbe okutmak isterlerdi ya neyse…  Bir de bunlar camiye girenler olsa şaşırmayacağım. Büyük çoğunluğu camiye girip de bunları tespit etmiyor ha. Hepsi İnternetten Cuma Hutbesini takip ediyor veya gazetelerden okuyup televizyonlardan duyup öyle feveran ediyor. Çünkü amaçları üzüm yemek değil. Yine de Diyanet’in ve hatta imamların bu katı tutumdan vazgeçip Türk büyüklerini de dualarında, sohbetlerinde anmalı, bu arada Cumhuriyet’in kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü ve silah arkadaşlarını da unutmamalıdır.  Geçen haftaki Cuma hutbesinde de yine Atatürk’ün adı anılmadı. Anılsaydı doğru olurdu diyor ve hepinizin Cumhuriyet Bayramını kutluyorum. Muhabbetle efendim!