Eskinin Yokluğu, Şimdinin Bolluğu… Ne oldu bize?

Sizden ricam gözlerinizi kapatıp geçmişe dönebilir misiniz? Hatırlayın çocukluğumuzu…

Ne zor zamanlardan, ne büyük karakışlardan geçerek geldik bugünlere.

Bazen üzerimize giyecek bir mont, ayağımızı ıslatmayan bir bot bile bulamadık.

Hatırlıyor musunuz o eski çay zamanlarını?

Çay toplamanın ne kadar zor olduğu zamanları… Gece yarılarına kadar beklenen çay arabalarını… El arabalarıyla, henüz yolları yapılmamış çamurlu yollarda, bata çıka çay bezlerini taşımaya çalıştığımız o günleri…

Hatırlıyor musunuz?

Alım yerlerinde saatlerce oturup komar yapraklarını, eğreti otlarını tek tek seçtiğimiz günleri…

Şimdi bakıyorum da…

Ellerimizi nasırlaştıran çay makasları gitti yerini çay motorları aldı, çamurlu yollar gitti yerini asfaltlar aldı. Her yer alım yeri, saatlerce beklemeler bitti.

Ama bütün bu kolaylıklara rağmen kıymet bildik mi? Hayır.  Eski bereket neden yok sorduk mu kendimize? Bu kadar bolluğa rağmen neden herkes geçim sıkıntısından şikayetçi?

Önümüzde ki sene de giysin diye büyük alınan üç sene sonra anca bize tam olan kıyafetlerle büyüdük biz.

Büyüklerimiz  daha iyi bilir yaşadığımız zorlukları.

Bir kapatın gözlerinizi… Bir düşünün geçmişi.

Sofraya oturduğumuzda belki çeşit çeşit yemeklerimiz yoktu ama yediklerimizin tadı bir başkaydı.

Belki soframızda az şey vardı ama paylaşacak çok şeyimiz vardı.

Şimdi imkânlarımız çoğaldı, hayatımız kolaylaştı. Ama mutlu değiliz çünkü sevmiyoruz işimizi çaba sarf etmiyoruz ki kazandıklarımızın değerini bilelim.
Çocuklarımızın istediği her şeyi alıyoruz. Oysa bir zamanlar bir oyuncağın, bir kıyafetin hayalini kurar, kavuşacağımız günü heyecanla beklerdik. Bekledikçe değerlenirdi gözümüzde. Şimdi çocuklarımız beklemenin, hayal kurmanın ve sahip olduklarının kıymetini bilmenin ne demek olduğunu bilmiyorlar maalesef.

Her istediğimize kolayca ulaşmak bizi gerçekten mutlu etti mi?

Şükretmeyi unutmayalım sevgili memleketim. Çayımız altın değerinde, toprağımız bereketli, elimizdeki nimetler nice insanların hayali.

Bu bolluğun kıymetini bilelim. Hatta bence bu bolluğun zekâtını verelim.

Çünkü asıl zenginlik, sahip olduklarımızın çokluğu değil, onları paylaşacak ailemiz, dostlarımız, komşularımız olmasıdır…