Bugün dünya siyasetinde en büyük yanılgı şu: Güçlü olanın akıllı olduğu sanılıyor. Oysa tablo çok daha çıplak… Donald Trump piyasaların sarsılmasından korktuğu için İran’a atacağı adımı erteliyor ama haftalardır Körfez’de yağan füzeler umurunda bile olmuyor. Demek ki mesele güvenlik değil… Mesele para. Körfez yanarken, enerji hatları zarar görürken, milyarlarca dolar buhar olurken kim kazanıyor? Tesadüf mü gerçekten? İran vuruluyor, ama sarsılan Körfez oluyor. Füzeler atılıyor, ama faturayı başkası ödüyor. Bu bir savaş değil… Bu bir dizayn. Bugün “İran meselesi” diye sunulan şey aslında çok daha büyük bir planın ilk perdesi. Çünkü eğer hedef sadece İran olsaydı, kimse “yeni Orta Doğu” demeye ihtiyaç duymazdı. Benjamin Netanyahu ve çevresinin sık sık kullandığı o ifade boşuna değil. Yeni Orta Doğu demek… sınırların, dengelerin ve hatta aktörlerin yeniden yazılması demek. Ve bu tabloda Körfez sadece bir oyuncu değil, aynı zamanda hedef. İşin daha tehlikeli tarafı ise şu: Sahada akıl değil, giderek intikam duygusu konuşmaya başlıyor. İran’ın attığı her adım, karşı cephede yeni ittifakların bahanesi oluyor. Her füze, başka bir askeri yakınlaşmanın kapısını aralıyor. Ve en kritik kırılma şu olabilir: Bölge güvenliği bahanesiyle İsrail’in Körfez sistemine açık şekilde entegre edilmesi. İşte o an… oyun tamamen değişir. Bugün yaşananlara sadece “İran-ABD gerilimi” diye bakan herkes, büyük resmi kaçırır. Çünkü mesele bir rejim değil… bir düzen meselesi. Ve belki de en sert gerçek şu: Bu süreç, Süveyş Krizi’nin İngiltere için ifade ettiği neyse, Amerika için de ona dönüşüyor. Yani bir dönemin sonu… Şimdi asıl soru şu: Bu coğrafya yine başkalarının satranç tahtası mı olacak, yoksa ilk kez kendi oyununu mu kuracak?