Ah, o meşhur “Ben bunu gerçek hayatta nerede kullanacağım ki?” sorusunun baş şüphelisi. Ama gelin, size Elif Ecrin’in hikayesini anlatayım. Kendisi sıradan bir öğrenciydi; matematiği görünce alerjik reaksiyon gösteren, denklem görünce “Bu kesin başka bir gezegenin dili.” diyen bir çocuk. Ta ki… o gün gelene kadar. Her şey, 9 Nisan günü sınıfa gelen yeni matematik öğretmeniyle başladı. Adı Barış Hoca’ydı. Elif Ecrin, ilk başta Barış Hoca’ya ve matematiğe karşı önyargılıydı. “Ben dört işlemde iyiyim, fazlasına ne gerek var?” diyordu. Ama o gün sınıfta şöyle bir olay yaşandı: Barış Hoca tahtaya bir soru yazdı ve dedi ki: “Bu soruyu doğru çözen kişi, teneffüste kantinden istediği kadar tost yiyebilir, Ülker çikolatalı gofret alabilir.” Elif Ecrin’in gözleri birden parladı. Tost! O an, matematiğin bir araç değil, amaç olduğunu fark etti. Soru: Bir tost 53 TL. Asaf’ın cebinde 265 TL varsa kaç tost alabilir? Elif Ecrin bu soruyu tereddütsüz yanıtladı: “Beş!” “Yanlış.” Barış Hoca gülümsedi. “Elif Ecrin, bak, vergileri unuttun. Okul kantini bu sene KDV hariç çalışıyor.” demişti. Elif Ecrin içinden, “Bu KDV de neyin nesi?” diye geçirmişti. Barış Hoca: “Bir zamanlar ben de ‘Bu X neden hep kayboluyor?’ diyordum. Şimdi biliyorum: X kaybolmaz, sadece senin ilgini çekmiyor olabilir. Matematik bir canavar değil; biraz soğuk, mesafeli ama özünde çok sevecen bir akrabaya benzer. İlk başta konuşmaz ama bir iki çözümle kalbini kazanırsın. ‘Ben zaten sayılarla aram kötü.’ bahane! Sayılarla konuşmayı öğrenmek, dans etmeyi öğrenmek gibidir. Önce ayaklarına basarsın ama sonra pist senindir!” “Birden bire integral çözmeye çalışırsan beynin kısa devre yapabilir. İlkokul matematiğiyle flört et; dört işlemi bir güzel tanı. Sonra ortaokula geç, bir denklem çöz. Matematik sadece tahtaya yazılan şekiller değil; marketteki indirim oranları, pizzayı sekiz arkadaşınla bölüşmek, Tostçu Yaşar’dan tost alıp para üstünü hesaplamaktır, Elif Ecrin…” “Yanlış yapmak, matematikte ‘Hoş geldin’ kapısı gibidir. Her yanlış, beyninin ‘Aha!’ demesi için bir fırsattır. Einstein bile zamanında denklemleri ters yazmıştır.” O gün, Elif Ecrin bir şeyi fark etti: Matematik sadece sayılar değil, hayatın ta kendisiydi. Sonraki günlerde Elif Ecrin artık üçgen gördüğünde kaçmıyor, alanını hesaplıyordu. Sonuçta hepimiz bir yerden başlamışızdır. Kimimiz tostla, kimimiz karne notuyla. Ama unutmayın: Matematik zor değil, sadece biraz nazlıdır. İlgi ister, sabır ister. En başta hiçbir şey anlamazsın. Sonra “Acaba anladım mı?” dersin. Sonra da sınıfta birine yardımcı olurken kendini bulursun. Ve işte o zaman, gerçek başarı gelir. Her çözülemeyen soru, öğrenilecek yeni bir şey demektir. Vazgeçme, çünkü her adım seni başarıya bir adım daha yaklaştırıyor. Şimdi, siz de “Matematik bana göre değil.” diyorsanız, belki de henüz doğru Barış Hoca’nızı bulamamışsınızdır. Not: Kızım Elif Ecrin ve oğlum Asaf’a sevgilerimle…